HİKAYEME NEFES

FEHİM İLE BEHİYE   MUĞLA YEMİŞENDERE  KÖYÜ BÖLÜM -2 Çocuklar öğretmenim diye diye koşuşturdular. Elindeki salçalı ekmeği uzattılar. Teşekkür ederim çocuklar, çok güzel görünüyor ama yemeğe gidiyorum. Muhtarın oğlu Hamit, Behiye ablam çok güzel salçalı ekmek  yapıyor ve biz top oynamaya değil aslında salçalı ekmek yemeğe geliyoruz deyince Behiye, utançtan iyice kızarmıştı. Öyle mi çok şanslısınız o zaman deyip Behiye'ye bakıp gülümseyerek, nasılsın Behiye? İyiyim Fehim sen nasılsın, iyiyim ormancı Mehmet amcalara yemeğe davetliyim oraya gidiyorum derken, yemeğe gidiyor oluşunu söylemek bile sanki içinde külçelenmiş Behiye’siz yalnızlığı anlatıyor gibiydi. Afiyet olsun derken biraz daha kal da hasret kaldığım yüzünü ser bahçeme der gibiydi.  Sağ olasın derken bir şey daha söylese de biraz daha kalsam  diye geçiriyordu içinden. Çocuklara dönerek, çok oynamayın biraz da ders çalışın hava kararıyor deyip oradan uzaklaştı. Hamit çok açık gözdü. Behiye ablasını...

FEHİM İLE BEHİYE  MUĞLA YEMİŞENDERE KÖYÜ  ÖN SÖZ   Hikayelerde yaşamak diye bir şey vardır ya, bazı insanlar hikayelerde yaşamayı fazlasıyla hak ediyor. Peki ya sadece insanlar mı, ya kaybolmuş değerler? Hikayeme, Muğla-Yemişendere köyünden hisler, kişiler, anılar ektim. Yöre halkına katkılarından dolayı teşekkür ederim. Duyduğum ve köye ait olan değerlere sıklıkla yer vermeye başladım. Hikayemin şuanda kaç bölümden oluşacağını tam olarak bilemiyorum ama ilk bölümünü yayınlıyorum. Arası çok uzamadan diğer bölümlerini de sizlerle paylaşacağım. Okurken anımsayacağınız o kadar çok şey var ki sıkılmadan bir solukta okuyacağınız bir hikaye daha. Hikayemde beş ya da altı kahramanım dışında hepsi gerçek kişilerdir. Fotoğraflar, köyden karelerdir. Sonunda yaşayan kişilerin şimdiki hallerini de paylaşacağım. Orijinalliğini bozmamak adına gerek mahalle gerekse kişi lakap ve unvanları olduğu gibi aktardım. Yani yöre ağzını yazmak istedim. Torunlar, çocuklar lakapsız anımsayama...