HİKAYEME NEFES

FEHİM İLE BEHİYE   MUĞLA YEMİŞENDERE  KÖYÜ BÖLÜM -4 Yüzük düşmüş müydü? Yoksa  parmağını sıkıp çıkarmış mıydı? Bir de bu çıktı. Şimdi işi yok bir de Fehim'in yüzüğünü düşünecekti. Yüzü yere dönük düşünürken, Fehim'in bende yarın memlekete gideceğim, sözüyle irkildi. Behiye’ye bakıyordu. Hayırdır dedi   Hasan efendi, nişan işi olmayacaktı da yüzüğü teslim etmeye gidiyorum deyince solan yüzüne aydınlık geldi. İçinde milyarlarca kelebekler savrulmuş, harman yerindeki samanların rüzgarda savruluşu gibi savruluyordu. Kafesindeki özgürlüğü unutmuş kuşların kapısının açılması gibi yüreği ferahlamış, bir ağız dolusu nefes almıştı. Nenesi ne oldu, Eğitmen oğlum dedi. Gönlümde başka bir yar var derken Behiye’ye bakıyordu, Behiye’nin gözleri parladı. Olmadı Ayşe nenem nasip olmayacak, aklımı toparlayıp nişanlımı düşünemedim. Memleketten soğudum, ona da yazık bana da dedi. Kimdir oğlum aklını karıştıran böylesine, seni düşündüren. Kızcağıza günah değil midir? Behiy...

FEHİM İLE BEHİYE   MUĞLA YEMİŞENDERE  KÖYÜ BÖLÜM -3 Fehim nasıl başlamalı bilmiyorum ama bunu haketmediğimi düşünüyorum, ilk satırı okuyunca anladı Behiye’den geldiğini. Hım istediğim yazı doğruya dedi Memlekete giderken Muğla’ya varıncaya kadar açmadı kağıdı. Arabada köyden insanlar vardı. Laf söz olur diye artık o da çekiniyordu. Derken Denizli’ye yola koyulunca gömleğinin sol cebinin üzerinde eliyle sıkıştırdığı mektubu okumanın sabırsızlığını yaşıyordu. Alelacele açtı mektubu. Fark etmeden ne de çok sıkmıştı. Başladı buruşmuş mektubu okumaya. Heyecan dolu yoğun bir hisle göz gezdirdi mektubun üzerinde. Ne çok Fehim yazıyordu. Behiye’nin kaleminden Fehim yazılması anlam yüklü koca bir mutluluktu. Gözleriyle kavradı tüm yazıları. Bazı yerlerine karanlık çöktüğünü, yazının karalanıp tekrar yazılmasından anlamıştı. Kızgındı, bu tıpkı gaz lambasının sabaha kadar yanmasının sıcaklığını andıran bir kızgınlık gibiydi. Ara ara ılık, ara ara da çok sıcak. Behiye neden diy...